Wat is Brain Recovery?

​

De Brain Recovery-techniek, ontwikkeld door Dr. Joseph Shafer, is een methode die erop gericht is het herstel van de hersenen te ondersteunen na letsel, zoals een hersenschudding of andere vormen van traumatisch hersenletsel (TBI).

Hersenletsel kan verrassend moeilijk vast te stellen zijn. Veel mensen houden langdurig klachten na een hersenschudding, terwijl een MRI- of CT-scan vaak geen afwijkingen laat zien. Dit kan bijzonder frustrerend zijn voor patiënten die duidelijk voelen dat er iets niet goed functioneert, maar weinig verklaring krijgen voor hun klachten.

​

Ook wanneer er op beeldvorming geen zichtbare schade wordt gevonden, kunnen de hersenen moeite hebben om informatie goed te verwerken en te integreren. Dit kan leiden tot een breed scala aan klachten.

​

Veelvoorkomende symptomen na hersenletsel zijn onder andere:

• hoofdpijn;

• vermoeidheid of gebrek aan energie;

• duizeligheid of evenwichtsproblemen;

• problemen met het gezichtsvermogen;

• moeite met concentreren of helder denken;

• verminderde coördinatie;

• slaapproblemen;

• misselijkheid;

• overgevoeligheid voor licht of geluid;

• verstoringen van het autonome zenuwstelsel, bijvoorbeeld met betrekking tot hartslag of spijsvertering.

​​

Veel mensen ervaren daarnaast emotionele en psychologische veranderingen, zoals angst, prikkelbaarheid, stemmingswisselingen of klachten die lijken op posttraumatische stress.

De Brain Recovery-benadering richt zich op het onderzoeken van de manier waarop de hersenen informatie vanuit het lichaam en de omgeving verwerken en integreren. Wanneer deze integratie verstoord is, kunnen de hersenen terugvallen op meer primitieve ‘overlevingspatronen’ in plaats van een normale, evenwichtige manier van functioneren.

​

Hoe werkt een Brain Recovery-behandeling?

Na traumatisch hersenletsel of een beroerte kunnen bepaalde communicatieverbindingen in de hersenen beschadigd zijn. Gelukkig beschikken de hersenen over het bijzondere vermogen om nieuwe verbindingen te vormen.

Dit proces noemen we neuroplasticiteit.

Je kunt de hersenen vergelijken met een stad na een aardbeving.

Sommige wegen zijn beschadigd, waardoor het verkeer minder efficiënt kan doorstromen.

De hersenen proberen nieuwe routes rond de beschadigde gebieden te creëren.

Hoewel dit proces van nature plaatsvindt, is het niet altijd volledig of efficiënt.

De behandeling is erop gericht de hersenen te helpen deze nieuwe verbindingen te versterken en efficiënter te laten functioneren.

​

Stap 1 – Het gebied vinden dat ondersteuning nodig heeft

De eerste stap is bepalen welk deel van de hersenen mogelijk niet optimaal functioneert.

Een klein vibratieapparaat wordt voorzichtig over verschillende gebieden van het hoofd bewogen, terwijl tegelijkertijd een specifieke spier wordt getest.

Wanneer de vibratie wordt toegepast boven een hersengebied dat mogelijk minder efficiënt functioneert, kan de geteste spier kortdurend zwakker reageren.

Je kunt dit vergelijken met een elektricien die verschillende elektrische circuits test om zorgvuldig te bepalen waar een probleem zich bevindt.

De vibratie zelf beschadigt de hersenen niet. Ze wordt uitsluitend gebruikt als onderdeel van het onderzoek om het gebied te identificeren dat mogelijk het meest baat heeft bij behandeling.

​

Stap 2 – Het doelgebied stimuleren

Wanneer het betreffende hersengebied is geïdentificeerd, wordt een speciaal ontworpen statische magneet boven deze locatie geplaatst.

In tegenstelling tot elektrische stimulatie geeft deze magneet geen elektrische stroom af.

In plaats daarvan creëert hij een statisch magnetisch veld dat de activiteit van de onderliggende zenuwcellen kan beïnvloeden.

Het doel is de hersenen ontvankelijker te maken voor het vormen en versterken van nieuwe neurale verbindingen.

​

Stap 3 – Hersenen en lichaam gelijktijdig stimuleren

Terwijl de magneet op zijn plaats blijft, wordt een specifiek punt op de arm of het been manueel gestimuleerd.

Hierdoor wordt aanvullende sensorische informatie vanuit het lichaam naar de hersenen gestuurd.

De hersenen ontvangen hierdoor gelijktijdig twee signalen:

• één vanuit de magnetische stimulatie ter hoogte van de hersenen;

• één vanuit de sensorische stimulatie van de arm of het been.

Wanneer deze signalen gelijktijdig aankomen, wordt de associatie tussen beide signalen gestimuleerd.

​

Het doel hiervan is de vorming en versterking van efficiëntere neurale verbindingen te bevorderen.

Een eenvoudige vergelijking is het leren fietsen: hoe vaker de juiste signalen gelijktijdig optreden, hoe sterker en automatischer de vaardigheid kan worden.

Dit principe wordt Paired Associative Stimulation (PAS) genoemd en is gebaseerd op bekende mechanismen van neuroplasticiteit.

​

Waarom zou dit kunnen helpen?

Naarmate nieuwe neurale verbindingen sterker en efficiënter worden, kunnen bewegingen en andere neurologische functies geleidelijk gemakkelijker en beter gecoördineerd verlopen.

Patiënten kunnen verbeteringen ervaren op het gebied van:

• spraak;

• gemakkelijker lopen;

• evenwicht;

• grotere paslengte;

• hogere loopsnelheid;

• betere controle over arm of been;

• minder brain fog;

• minder gevoeligheid voor prikkels uit de omgeving;

• …

•  

Het herstelproces verloopt bij iedere persoon anders. De mate en snelheid van verbetering kunnen daarom sterk van persoon tot persoon verschillen.